Aviso:

[Pechar}



Palabras con Fondo (S): Estrañeza numérica

Seis meses despois, no xuízo, admiraríase o
tribunal da precisión contable do informe do fiscal e
da acusación particular. Iria levara o apuntamento con
minucia: 43 actos. Matemático. O seu cuñado Rafael é,
en cambio, un desastre nos números. Debe repasar
continuamente a lista para acordarse das sintonías:
74, Rt portuguesa; 71, RAI; 66, Tv catalana. Zapping
de parte a parte dunha serie de cifras encanto se
deita a sogra cun bocexo, a parenta cunha tímida
reprobación da súa cisma de trasnoitar pasmado diante
do aparato, os dous pequenos cunha perrencha pola
obriga de enviar a cunca de leite fervido. “Cóntalles
un conto”, suxire a esposa con ton levantadizo, pero
el non se arrisca a avivalos. Sabe que, aínda ben non
os acoche a súa nai, han de ir con Pedro-chosco sen
completar o Jesusito de mi vida. Xa se encargou de
cansalos toda a tarde, de inventar xogos mazadores.

Coa sogra non hai caso, pois topenexa pondo o
camisón e axiña avisa con roncaduras que estremecen a
casa. Subsiste o problema da súa muller, que se
desvela ás veces, sobre todo cando compra revistas do
corazón. Máis dun serao tivo que ir á cama amolado,
vendo que non se apagaba a fenda de luz por baixo da
porta do cuarto matrimonial. Pensa nas últimas
noticias de sociedade, e non atopa eventos que
xustifiquen a insomnia. A familia real británica
declarou unha tregua, non hai embarazos famosos á
vista e xa asenta a poeira levantada polo pene
exhibicionista do conde Lecquio. Este episodio
estragoulle sesións nocturnas, obrigándoo a comparecer
no leito para cumprir co débito esixido pola lexítima,
humillado ademais polo cotexo dos seus atributos cos
do conde ignóbil.

Baixa o volume do televisor ao mínimo, axita as
pedras no copo de whisky e arrebóllase na farrapeira.
Iria dalle un couce para que faga sitio e lle deixe
armar o sofá-cama. A súa cuñada mora con eles desde o
Natal. Veu no mesmo lote da sogra e ocupou a saliña á
hora de durmir, privándoo de seguir endeica as tantas
o Calcio e a NBA; vedándolle, nun principio, os filmes
saídos que emiten de madrugada. Ata que gañou
confianza.

A rapariga tende os lenzos sen sometelos, é
bastante desleixada nas angueiras domésticas, moi
diferente da súa irmá maior, que fai a cama semellante
a un sobrescrito e non consente manobras que alboroten
as roupas.
-¿Bótoche? –cochicha Rafael, ao vela regresar do baño,
coa melena escura á solta sobre a camisola albiceleste
do Compos.
-Bebo do teu copo –responde cun abalo de cabeza,
xostregándolle a cara cos seus guedellos.

Mentres ela bebe, pusando os labios grosos no bafo
do vidro, Rafael acaríñalle a canela lisa como un
seixo de río, prefectamente depilada. Escala ata
apalpar meiguices veladas somente pola camisola número
dez, o dorsal de Fabiano Soares. “Con los colores azul
y blanco venceréis”, cantaruxa mentalmente, e imaxina
espido ao interior esquerdo da equipa, striker
corricando ante quince mil siareiros. Constata así
mesmo a delgadeza da moza, non imputable a anorexia
senón a un activismo esaxerado da tiroide. A irmá era
tamén esbelta cando tiña os seus anos dezasete. Pero
non se entregaba. Administrara as partes da súa
anatomía con pericia de carniceiro. Foille dando a
proba, taxándolle o contacto carnal por estaciós e
anos de noivado: xarrete, faldra, bife...así endeica a
lúa de mel no parador de Portomarín.

Iria reacciona aos aloumiños enroscándose na súa
mao, como un miquiño, e de súpeto brinca ao leito
enroupándose entre lenzos. Rafael ensaia unha táboa
ximnástica, para desfacerse das calzas, e volve a
vista á porta do seu cuarto. Non brilla a liña de luz
no resquicio inferior. A súa esposa estará soñando cos
ollos de Paul Newman. Ela lembra os soños na vixilia e
ten o fastidioso costume de contalos. Aguza o ouvido
para captar algún sinal de alarma, pero os roncos da
sogra sufocan incluso o troupeleo da lavadora dos
viciños, conás que por beneficiarse da tarifa nocturna
acenden os electrodomésticos a hora intempestiva.

Retira os cobertores e, erguendo as pernas da
cuñada, como se fai cun nené ao cambiarlle os cueiros,
coloca debaixo un pano estendido. Evita deixar pistas
incriminatorias no sofá elixido persoalmente pola súa
muller, un capricho de certa viaxe a Portugal. Iria
desfaise da camisola e, dalgunha parte, talvez de
entre as follas do romance de amor que está a ler,
tira a goma que el mesmo puxo como condición. Os
romances rosas podían tentala cun expediente radical,
coa preñez e a chantaxe. Pintoulle moi negras as dores
do parto, por un siescaso.

“Agustiño”, dise, e, sen embargo, o asalto remata
no intervalo dun corte publicitario. Acelerouno a
lingua da súa compañeira, embrullada nos catro pelos
que lle sombrean o peito. A saber quén lle terá
ensinado esas malicias.

Quero que me queiras moito –rosma Iria en mal
momento-. Se non deixas á miña irmá, denúnciote. Xa
vai para corenta e tres veces que me sobas.

Fica coa mente en negro, con ese condenado puntiño
vermello da pantalla ao derramarse un canal do
satélite. Recúa de golpe escapando á aperta, temeroso
de chamoscarse nas radiaciós que lle receitaron á
rapaza para inhibir o bocio.

Meses despois, no xuízo, admiraríase o tribunal da
precisisón contable do informe do fiscal e da
acusación particular.


Bieito Iglesias

Palabras con Fondo (S): Estrañeza numérica